VOL ONGELOOF…Boek voorkant

Je zult maar op je 19e van de 1 op de andere dag in een rolstoel zitten. Tenminste zo voelde het voor mij. Zo begin je s’morgens op je stage en een paar uur later lig je door een ongelukje onderaan de trap. Weken met een blauwe voet en heel veel pijn doorgelopen. Ach, een beetje stampen en die doorbloeding komt vanzelf weer. Tot 6 maanden later posttraumatische dystrofie werd geconstateerd. Ik had inmiddels functieverlies in beide benen en mijn linkerarm. Twee jaar lang was mijn vervoermiddel een rolstoel. Jaren van ziekenhuisbezoeken, medicatie en revalidatie volgden. Waarna ik op mijn 28e medicatie en revalidatietrainingen achter me kon laten. Al die jaren had ik nog last van restverschijnselen waardoor ik nog regelmatig mijn krukken nodig had.
Op mijn 32e nemen deze restverschijnselen toch wel heel extreme vormen gingen aannemen. Niet op de bal van mijn voet kunnen staan en veel ontstekingen in de gewrichten van mijn ledematen. Terug naar de arts en er volgden vele onderzoeken waarna ik bij de reumatoloog terecht kwam. De diagnose RA werd geconstateerd, reumafactor in mijn bloed. In de maanden die volgden ging ik extreem achteruit. Het bleek heel progressief en agressief geen enkel medicijn sloeg aan en voor NSAIDers en andere medicatie bleek ik allergisch. Maar ik gaf niet op en ging net als eerder het gevecht aan met mijn eigen lichaam. Ik gaf nooit op, bleef doen wat ik altijd al deed. Met of zonder pijn, hoe moe ik soms ook was.

Het is jammer
Een tegenslag
Totaal niet wat je bedacht had
Maar het is ook weer een uitdaging
Elke dag weer
Je knokt
En vecht
Om alles weer te kunnen doen
Je incasseert
De vooroordelen
Meningen
Uitspraken
Van anderen
En jij
Jij moet ermee dealen
Jij moet ermee leven

Boek achterkant 1

OPGEVEN? DAT NOOIT!

Ik moet leven met een lichaam en geest die het werkelijk nooit 1 seconde met elkaar eens zijn. Mijn lichaam die altijd wil stoppen en mijn geest die door wil gaan, rond wil stuiteren en vooral allerlei grenzen wil verleggen.

Ik ben blij dat ik de kracht had om niet mijn leven te laten beheersen door alles wat er gebeurde. Inmiddels ben ik 40, heel gelukkig en trotse moeder van een tiener en puberzoon en geniet ik van alles wat op mijn pad komt.

Je moet incasseren dat je verlies hebt geleden

Maar wat als ik kijk naar de mogelijkheden en niet de beperkingen?!

Je moet je grenzen aanpassen
Maar ik heb nooit grenzen gehad!

Je moet je doelen aanpassen
Doelen, welke doelen… die heb ik al losgelaten

Ik wil gewoon gelukkig zijn
Genieten
En bovenal leven
Iets kunnen betekenen voor de maatschappij
Niet voor mijn ego
Mijn status
Niet om me te laven aan een ander zijn ellende
Maar gewoon om anderen het gevoel te geven
Dat ze er toe doen
Mezelf nuttig maken
En niemand buiten te sluiten
Zoals zo vaak gebeurt als je anders bent
Anders dan de norm

En weet je…

Ik moet vooral niets!!!

De afgelopen jaren ben ik gaan leven met de golven mee. Soms overleven. Maar ik zie elke dag als iets moois, een nieuwe uitdaging, een nieuwe ervaring vol nieuwe mogelijkheden. En dat, dat maakt mijn leven misschien wel bijzonder.

 

Ben je nieuwsgierig geworden naar het hele verhaal?

Deze maand is mijn boek uitgekomen Stilzitten?! Hoe dan?!
In dit boek zie je mijn gedachten, visie en leven.

Met dit boek wilde ik het Reumafonds steunen en per verkocht boek gaat er 1,50 naar het Reumafonds.

Ik hoop dat het iets teweeg brengt, je aan het denken zet, misschien kan helpen alleen al door herkenning. Of alleen maar om eens de andere kant te horen van een verhaal.

Onvoorstelbaar vind ik het nog elke dag dat het boek zo goed loopt. Al meer dan 80 verkocht in 3 weken tijd. Wie had dat gedacht, ik in ieder geval niet. De lovende recenties, de reacties van mensen via mail over hoe ze aan het denken gezet zijn door het boek. Het is zo bijzonder. Mijn doel was om iets teweeg te brengen bij de ander, te inspireren of alleen maar aan het denken te zetten. Het feit dat mensen openhartig en eerlijk hun ongenuanceerde mening durven te geven, hun emoties ook al kennen sommigen je niet persoonlijk is voor mij het mooiste cadeau.

Hier volgen enkele recensies van het boek:

Dit boek kan mensen een idee geven hoe het is om met een erg actieve geest te moeten leven in een lichaam dat altijd pijn aangeeft en altijd moe is.
“Ontwapenend…”

Intens mooi, puur, ontroerend, krachtig en liefdevol. Haar “zest for
life” is niet alleen aanstekelijk, het zal velen levens raken en
veranderen op een manier die ze zelf nog niet kan bedenken.

Indrukwekkend, het pakt je vanaf de eerste bladzijde, wat een lef jezelf zo bloot te geven!

Facebookpagina:
Stilzitten?! Hoe dan?!

Voor meer informatie:
Stilzittenhoedan@gmail.com

Daarnaast heb ik ook een actie aangemaakt op de actiepagina van het Reumafonds om zoveel mogelijk geld op te halen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *