EERST MIJN VERHAAL…20150824 121659

Brr.. het wordt weer winter… En wat kan ik dat goed merken zeg! Waar ik in de zomer rustig rond dartelde en ik even het idee had reuma-vrij te zijn, nu moet ik echt een flinke ommezwaai maken. Opstaan gaat moeizaam en al in de eerste 5 minuten van de dag stroomt de vermoeidheid binnen. En dan moet je nog een hele dag. Een dag die soms gevuld is met allerlei verplichtingen die van jou verlangen dat je, je uiterste best doet. En gevuld met mensen, die ook iets van je nodig hebben. Aan het begin van de winter is het altijd even vechten om alles weer op de rit te krijgen. Het liefst op zo’n manier dat je recht doet aan je lichaam en de signalen die daardoor worden afgegeven. Het is de kunst om je te focussen op de positieve dingen, de kleine geluksmomentjes of de mensen die zien wat je door maakt en je proberen te steunen en te helpen. Want die zijn er gelukkig wel kan ik nu eindelijk zeggen. Toen ik zeker 3 jaar geleden, waarschijnlijk zelfs al wel 5 jaar geleden, klachten begon te krijgen, waren die mensen er niet. Ik stelde mij aan, gebruikte mijn klachten om ergens onderuit te komen of ik kreeg te horen dat het allemaal in mijn hoofd zat. Gek werd ik ervan, en vreselijk onzeker. Uiteindelijk begon ik zelfs te geloven dat zij gelijk hadden. Ik gaf het zoeken naar een oplossing op en kwam in een neerwaartse spiraal terecht. Tot op een dag iemand, lief bedoeld, mij een stomp tegen mijn bovenarm gaf en zei ‘kom op!’. De pijn die door mijn bovenarm heenging was niet te verdragen, mijn maag keerde zich om. Ik dacht dit is niet goed, het kan niet zijn dat dit zo veel pijn doet. Ook ’s avonds moest ik hier maar aan denken, nog steeds kon ik de pijn voelen. Wanhopig heb ik het gewoon ingetypt op google en ja hoor: bovenaan de pagina? Een website over fibromyalgie. Met verbazing heb ik alles gelezen, werkelijk alles klopte. De (hoofd)pijnen, de vermoeidheid, de stijfheid, het altijd koud hebben (ook ’s zomers), noem maar op! Dit moet het zijn dacht ik, dat kan niet anders.

EN DAN?

De volgende dag heb ik gelijk een afspraak gemaakt bij de huisarts en deze heeft mij doorgestuurd. Na eerst nog maanden te hebben moeten wachten op een afspraak was het dan zo ver: het consult bij de reumatoloog. Na eerst een gesprekje van een paar minuten en een kort lichamelijk onderzoek was zij er vrij snel uit: je hebt inderdaad fibromyalgie. Binnen 10 minuten stond ik weer buiten. Ik had wat foldertjes meegekregen en ik kon naar de reumaverpleegkundige, zij zou mij verder helpen. Het eerste wat ik eenmaal buiten voelde was opluchting. Zie je wel, ik was niet gek! Ik heb gevoeld wat ik heb gevoeld en het is echt! Dat gevoel heeft wel een tijdje aangehouden. Eigenlijk alle mensen om mij hen behandelden de diagnose erg serieus, en namen het zwaar op. Waar bij mij de opluchting vooral de boventoon voerde, was het bij hen vooral de nare kant van het nieuws. De eerste keer dat dit tot mij doordrong was bij de reumaverpleegkundige. Daar kreeg ik wat meer informatie over fibromyalgie en had ik er eindelijk een goed gesprek over met iemand. Zij gaf duidelijk aan dat nee, er is niks kapot en er gaat ook niks kapot maar je hebt het wel je hele leven en het gaat nooit meer weg. Het gaat nooit meer weg… Poeh.. dat kwam even hard binnen. Op dat moment in mijn leven had ik niks, ik zat thuis en had een WAJONG vanwege mijn klachten. Het leven leek door die woorden even heel uitzichtloos. Ik wist niet hoe ik verder kon. Met hoe mijn klachten nu waren, kon ik net het huishouden aan, maar dat was het ook. Ik was pas 20, dan moet je toch nog wat op kunnen bouwen? Wat nu dan? Wie helpt mij verder? Ik wist het zelf even niet meer. Gelukkig kon ik op dat moment mijn ei kwijt bij mijn fysiotherapeute die mij al lang kende. Zij gaf aan dat mensen met reuma ook wel eens gaan revalideren in het ziekenhuis en dat zij veel succesverhalen had gehoord. Ik kreeg weer een beetje hoop. Na doorgestuurd te zijn kreeg ik uiteindelijk een intakegesprek bij de psycholoog van de revalidatie…

EEN LANGE WEG

Ik was ongelooflijk gespannen, ik zag dit als dé kans om uit mijn huidige situatie te komen. Tijdens het gesprek zag ik het al op haar gezicht: dat wordt een nee dacht ik. En ja hoor, ze had haar twijfels. Mijn ‘basis’ zou niet sterk genoeg zijn voor het programma, ik zou het niet redden. Weer iemand die geen vertrouwen in mij had. Uit frustratie heb ik dit uitgesproken, dat niemand mij eens de kans gaf om mijzelf te bewijzen. Toen hebben we een deal gemaakt: ik zou aan een aantal punten werken en na een paar maanden terugkomen, ging het goed? Dan was ik binnen. En zo gebeurde het, 9 maanden heb ik keihard gewerkt aan de punten die we hadden besproken, en ik was zelfs nog 5 kilo afgevallen. De psychologe was overdonderd door de vooruitgang die ik in mijn eentje had geboekt en heeft mij zonder twijfel ingeschreven. Toen ging het pas echt beginnen. Ik was ongelooflijk onzeker en had iedereen in mijn omgeving ingelicht dat ze niet zo veel van mij moesten verwachten, eigenlijk geloofde ik niet in mezelf. Maar wauw, het waren een heftige 3 maanden maar wat ben ik opgeknapt! Het hele team van de revalidatie heeft mij niet alleen lichamelijk geholpen maar mij vooral psychisch en mentaal een boost gegeven. In die drie maanden lijkt het alsof al mijn stekkertjes opnieuw zijn aangesloten. Mijn hele kijk op het leven veranderde en mijn visie voor mijzelf en de toekomst werd helderder en levendiger. Uiteindelijk heb ik de revalidatie als (om met de woorden van de psychologe te spreken) voorbeeldig patiënte afgesloten en verliet ik de poli vol veren in mijn gat. Geloof mij, het was zwaar en ik heb veel moeilijke beslissing moeten maken, maar het was het waard. Ik heb nachten gehuild in mijn bed en heb mensen vaarwel moeten zeggen die ik al 10 jaar kende. En dat alles omdat ik mij besefte dat ik er niet gelukkig van werd. Ik heb mezelf diep in de spiegel aan moeten kijken en heb mijzelf geconfronteerd met mijn meest donkere randjes, maar pas dan kan je ook de lichtpunten zien!

HET MORAAL VAN HET VERHAAL

Nu, het moraal van dit verhaal. Voordat ik de diagnose kreeg zat ik diep in de put. Verschillende mensen en omstandigheden hadden mij afgebroken en niemand had de moeite genomen om mij weer op te bouwen. Hoe moeilijk het ook is en hoe zwaar je het ook hebt, geloof in jezelf en houd vol! Jij bent degene die jezelf het beste kent en wanneer je de moed hebt om in de spiegel te kijken en jezelf echt durft te zien voor wie je bent en waar je voor staat, dan kom je ergens! Durf te denken en te voelen wat er in je zit maar durf ook die moeilijke beslissingen te maken waarvan je diep van binnen weet dat ze gemaakt moeten woorden. Kies liever voor niets dan voor iets waar je niet gelukkig van wordt. Dat heb ik ook echt geleerd. Ik wilde niet alleen of leeg achterblijven maar pas sinds ik de negatieve dingen uit mijn leven heb geschrapt, zijn er positieve dingen voor in de plaats gekomen. De ‘vrienden’ die de moeite niet namen om mij te begrijpen zijn veranderd in vrienden die al opstaan uit de stoel voordat ik überhaupt aangeef dat ik niet langer kan staan. Alle moeilijkheden zijn veranderd in uitdagingen, waarvan ik ook weet dat het niet erg is als ik ze niet overwin. De donkere dagen zijn veranderd in dagen waarin ook lichtpuntjes verschijnen. Alle onmogelijkheden heb ik vervangen door mogelijkheden die door mijn passie voor het leven zijn ontstaan. Je kan zo veel meer als je echt vanuit jezelf leeft, dat geeft je zoveel energie, en die kan je met fibromyalgie hard gebruiken! 😉 Wat ik duidelijk probeer te maken is dat iedereen zijn eigen verhaal heeft, zie hier ook de mijne, en dat iedereen zijn eigen weg heeft. Probeer de moed te vinden om jouw weg te vinden! Luister goed naar jezelf en maak beslissingen voor jezelf. Maak je even niet druk om de ander, want, en dit vind ik nog steeds waar, je moet eerst jezelf helpen voordat je anderen kunt helpen. Creëer liefde voor jezelf, en maak gebruik van je diepste verlangens en passies, dan kom je er wel! Geloof in jezelf <3

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *